سطرها در تاریکی جا عوض می کنند

با چشم‌های زرد پاییز در ایوان خانه نشسته بود و من پرندگانی پیر فکر می‌کردم که دیگر هیچ کوچی از مرگ دورشان نخواهد کرد به اینکه تنها چند پله‌ایم در فاصله‌ی دو پاگرد و نبض دست‌هایم تیک تاک بمبی‌ست که زمان انفجارش را پنهان کرده‌اند