هوس خوشبختی کرده ام

غروب تهران این غروب مثل سربازهای خاکی و خسته و خاکستری که از جنگ برمی­گردند تهران را غبارآلود می­کند خودم را با سرخوشی­های یک سرباز به خانه آمده مشغول کردم فایده نداشت جنگ از دست­های من بزرگ­تر بود و اتفاق­های بزرگ از قلبم بیرون می­زد صلح مثل یک دسته‌گل روی مزار تنهاست.