پاییز وارونه

تو را به واژه‌ها می‌شناسند مرا به سکوت تو را به عمارت‌هایی با بام‌های بلند و پنجره‌های آفتابی و مرا به ستون‌های فروریخته و تکه‌سنگ‌های بی‌چهره من در جست‌وجوی تو از هرچه نشانی از تو داشت گذشتم