گزینه اشعار مهدی مظفری ساوجی

شعری هستم که جایی را نمی‌بیند مثل آیه‌های کتاب مقدس در بیزانس از جسمم نان ساخته‌اند از خونم شراب و از باقی‌مانده روحم، تن * دستم را گرفته‌ام به واژه‌ها نرده‌هایی که نمی‌گذارند سقوط کنم