گنجینه معنوی مولانا

این سخن آبی‌ست از دریای بی پایان عشق تا جهان را آب بخشد جسم‌ها را جان کند در آدمی، عشقی و دردی و خارخاری و تقاضایی هست که اگر صدهزار عالم ملک او شود نیاساید و آرام نیابد. این خلق به تفصیل در هر پیشه و صنعتی و مذهبی و تحصیل نجوم و طب و غیرذلک، جهد می‌کنند و هیچ آرام نمی‌گیرند زیرا آنچه مقصود است به دست نیامده است آخر معشوق را دلارام می‌گویند یعنی که دل به وی آرام گیرد پس به غیر چون آرام و قرار گیرد ؟ این جمله خوشی‌ها و مقصودها چون نردبانیست و چون پایه‌های نردبان جای اقامت نیست - از بهر گذشتن است - خنک او را که زودتر بیدار و واقف گردد تا راه دراز بر او کوته شود و در این پایه‌های نردبان عمر خود را ضایع نکند. کلماتی از مولانا جلاالدین محمد ( 604-672 هجری) بزرگترین عارف شاعر ایران و از شگفتی‌های تبار آدمی. کتاب حاضر روزنه‌ای است به دنیای معنوی و پرامید او. تومگو مارا بدان شه بار نیست با کریمان کارها دشوار نیست