شاید این تو باشیکه اکنون مرا به سوی نغمه‌های حقیقی رهنمونی(که می‌داند؟)شاید آنکه دستگیره فانی را می‌گرداندو قفل را می‌گشاید تو باشی.پس اکنون سرانجام باید بگویم:بدرود، و درود بر تو !ای خیال من..

ميان خورشيدهای هميشهزیبائی تولنگریست.خورشیدی که از سپیده‌دم همه ستارگان بی نیازم می‌کند.نگاهتشکست ستمگریست...

تا در گل تقدیر دمید آن دم را بی‌واژه نوشت قصۀ عالم را ایران وطنم، روز ازل بی‌تردید از خاک تو می‌ساخت خدا آدم را..

ای برآورده‌ی وصل شب مهتاب و پگاه!ناز پرورده‌ی خورشید و نظر کرده‌ی ما!چون خدا ساختنت خواست به دلخواه، نخستگلت آمیخت به هفتاد گل مهرگیاه..

حیف است اگر حسین منزوی را فقط محدود به قالب غزل کنیم. او در تمامی قالب های شعر فارسی از عشق سخن گفته؛ به زبان و بیانی دیگر و از همین نگاه است که اندیشه برگزیده حاضر رقم خورد. خوب است حسین منزوی ـ شاع..

خواب رویای فراموشیهاست!خواب را دریابمکه در آن دولت خاموشیهاستمن شکوفایی گلهای امیدم را در رویاها می‌بینمو ندایی که به من می گوید:((گرچه شب تاریک است((دل قوی دار،سحر نزدیک است.....

تو قامت بلند تمنایی ای درخت.همواره خفته است در آغوشت آسمانبالایی ای درختدستت پر از ستاره و جانت پر از بهارزیبایی ای درختوقتی که بادهادربرگهای درهم تو لانه می‌کنندوقتی که بادهاگیسوی سبز فام تو را شانه ..

زندگی کم نیستند کسانیکه نان غم خستگان می‌خورند و بازطلبکار طعنه خویش‌اند به گندم بی گناه.و نیز بسیارند کسانیکه غم نان درمانده‌گان دارند و بازبدهکار باور باران‌اند به قحطسال این روزگار...