جاده یعنی سفر سوی شهری که باید از آنجا سفر کردجاده یک انزوای موربجاده یک امتداد غم آلودجاده یعنی غروبی که باید در آن خستگی را تکاندجاده تصویر مغشوش آرامش خانه‌ها در دل باغ‌هاجاده یعنی سخن با درخت و در..

یاس‌ها را به نخ می‌کشدناوک چابک سوزنمساعتی بعد گل می‌دمدژان گلوبند بر گردنموان حریر تن از وی پدیدآن خیال آفرین سپیدیاد ایام دیرینه رابر سر و دوش می‌افکنمکیستم، کسیتم، کیستم پیش آیینه می‌ایستمپای تا سر..

ای مهربان تر از برگ در بوسه‌های بارانبیداری ستاره، در چشم جویبارانآیینه نگاهت پیوند صبح و ساحللبخند گاه‌گاهت صبح ستاره‌بارانبازا که در هوایت خاموشی جنونمفریادها برانگیخت از سنگ کوه‌ساران..

شمس لنگرودی، متولد آبان ماه ۱۳۲۹ لنگرود، شاعر تصویرهاست. دستور زبان در شعر او رعایت می شود و یکپارچگی مضمون و فرم و انسجام روایی، زبان ساده و پررنگ بودن عشق، کوتاه نویسی از ویژگی های اصلی شعر اوست. شع..

صب زودوقتی که بادتو کوچه صداش میادمی رم و فوری درو وامی کنمداد میزنم:- آی نسیم سحری!یه دل پاره دارمچن می خری ؟..

ویراست جدید... به همراه اضافات.«گفت: درنگ کنید که من آتشی دیده ام.ای بسا خبری بیاورم از آن.»رفت. و «پیامبر» بازگشت...

صدای تیر ربود از دهان کلامم راستاره پر پر شد!نسیم از نفس افتاد؛رنگ ماه پرید...دگر کجا ببرم حرف ناتمام را ؟..

پنهان که پشت صورتک پیرسالی‌امآیینه نیز فهم نیارد چه حالی‌امگل کرده باز شیطنتم بعد سال‌هاباید بیایی و بدهی گوشمالی‌امآنقدر پرسه می‌زنم این کوچه را - که تا -باور کنی که گمشده‌ی این حوالی‌ام..