شمس لنگرودی، متولد آبان ماه ۱۳۲۹ لنگرود، شاعر تصویرهاست. دستور زبان در شعر او رعایت می شود و یکپارچگی مضمون و فرم و انسجام روایی، زبان ساده و پررنگ بودن عشق، کوتاه نویسی از ویژگی های اصلی شعر اوست. شع..

صب زودوقتی که بادتو کوچه صداش میادمی رم و فوری درو وامی کنمداد میزنم:- آی نسیم سحری!یه دل پاره دارمچن می خری ؟..

ویراست جدید... به همراه اضافات.«گفت: درنگ کنید که من آتشی دیده ام.ای بسا خبری بیاورم از آن.»رفت. و «پیامبر» بازگشت...

صدای تیر ربود از دهان کلامم راستاره پر پر شد!نسیم از نفس افتاد؛رنگ ماه پرید...دگر کجا ببرم حرف ناتمام را ؟..

پنهان که پشت صورتک پیرسالی‌امآیینه نیز فهم نیارد چه حالی‌امگل کرده باز شیطنتم بعد سال‌هاباید بیایی و بدهی گوشمالی‌امآنقدر پرسه می‌زنم این کوچه را - که تا -باور کنی که گمشده‌ی این حوالی‌ام..

نامتگلواژه‌ای به سپیدای ماهتاب و سپیده استبا عطر باغ اطلسیو دشت‌های گرم شب‌بوهای دشتستاننامت گل هزار بهار نیامده استنامت تمام شب‌هایمو گستره‌ی خمیده‌ی رویاهایم راپر می‌کندو در دهانممانند ماه در حوض، م..

ای بهار همچنان تا جاودان در راه!همچنان تا جاودان بر شهرها و روستاهای دگر بگذر.هرگز و هرگزبر بیابان غربت منمنگر و منگر.سایه نمناک و سبزت هرچه از من دورتر، خوشتر.بیم دارم کز نسیم ساحر ابریشمین تو،تکمه س..

شعری هستم که جایی را نمی‌بیندمثل آیه‌های کتاب مقدس در بیزانساز جسمم نان ساخته‌انداز خونم شرابو از باقی‌مانده روحم، تن*دستم را گرفته‌ام به واژه‌هانرده‌هایی که نمی‌گذارندسقوط کنم..