برج

مهربانی‌اش به ماه می‌مانَد

اگر بشود مهربانی‌اش نامید

درک‌کردنی نیست

و حسی یکسان برای همه

صحنه‌ای‌ست غم من

نگاشته‌شده روی دیوار

دراز کشیده‌ام چون تکه‌سنگی

زیر درختی شکسته

خوب می‌شود رنج قلبم

با فریادی

به گوش پرنده‌ای که می‌گذرد

اما من

احمق هستم وُ لال

در برابر کرامت انسانی.