زنی میان دو تاریکی

ای فکر جذام گرفته کلاف سردرگم ات را به گور که می سپاری که در باور علف های هرز به سرزمین مغزهای مرده سلام می دهی برگرد برگرد دیگر نه ایوبی مانده و نه گیسوی زنی تا صدای شیون تمام زنان جهان باشد