برسد به دست صادق هدایت

شعر و داستان به‌عنوان دو گونۀ ادبی در کنار هم بخش مهمی از هویت فرهنگی ما را شکل می‌دهند. دو گونه‌ای که در سرتاسر تاریخ و پس از آن تا امروز با هم همنشین بوده و همزیستی کرده‌اند. این دو، در بسیاری موقعیت‌ها، با یکدیگر هم‌آمیزی داشته و از یکدیگر وام گرفته‌اند. شعر از سازه‌های داستانی و داستان از زبان و صنایع شعر استفاده کرده است. در موجزترین شعرها بدون آن که هویت شاعرانه خود از دست برود، کنش ‌ـ‌ واکنش را که ابتدایی‌ترین واحد داستانی است، می‌توانیم ببینیم. در بسیاری از شعرها روایت، که ستون فقرات قصه و داستان است، با دیگر سازه‌های داستانی دیده می‌شوند.

حسین آتش‌پرور (متولد 1331)، داستان‌نویس و منتقد ادبیات داستانی در کتاب بسیار خواندنی حاضر، پس از پیشگفتار و تحلیل شکل و ساخت داستان «موش و گربۀ» عبید زاکانی، شعرهایی از مهدی اخوان‌ثالث، سهراب سپهری، منوچهر آتشی، رضا براهنی و شماری از شاعران نوگرای نسل‌های بعد را از منظر چهارچوب‌های داستانی و روایی مورد تحلیل و دقت نظر قرار داده است.