کوری (جیبی)

ژوزه ساراماگو در رمان خود کابوسی هولناک را باز می آفریند. جامعه شهری پیشرفته ای با همه ی امکانات ناگهان به بربریت بازمی گردد و کل ساختار زندگی جمعی به انحطاط کشیده می شود. رشته های الفت و تعهد از هم می گسلد و یکی یکی از بین می رود. دقت موشکافانه در سبک و ساختار نوشتن حذف علائم نقطه گذاری عدم تطابق زمان ها خواننده را وا می دارد تا در هر لحظه به ظرایف معنی بیندیشد. نتیجه رمانی است عمیق تفکربرانگیز و کتابی که در طی سال های اخیر سابقه نداشته است.