تن ها من بود میان هیچ می دوید

فرو افتادم با فصلی که از خزان برخاسته بود آن‌گاه که شاخ‌های آن نفیر در من می‌دمید و دست‌هام در نیایش خاک گره می خورد رنج را زدودم از خار چرا که اندوهان رنج رستنی بود من از رنج‌هایم بزرگتر شدم