صدای تیر ربود از دهان کلامم راستاره پر پر شد!نسیم از نفس افتاد؛رنگ ماه پرید...دگر کجا ببرم حرف ناتمام را ؟..

حرف‌های ما هنوز ناتمام...تا نگاه می‌کنی:وقت رفتن استباز هم همان حکایت همیشگی!پیش از آن‌که باخبر شویلحظه عزیمت تو ناگریز می‌شودآی..ای دریغ و حسرت همیشگی!ناگهانچقدر زوددیر می شود!..

سراپا اگر زرد و پژمرده‌ایمولی دل به پاییز نسپرده‌ایمچوگلدان خالی، لب پنجرهپر از خاطرات ترک خورده‌ایم...گواهی بخواهید، اینک گواه:همین زخمهایی که نشمرده‌ایم!..

پنهان که پشت صورتک پیرسالی‌امآیینه نیز فهم نیارد چه حالی‌امگل کرده باز شیطنتم بعد سال‌هاباید بیایی و بدهی گوشمالی‌امآنقدر پرسه می‌زنم این کوچه را - که تا -باور کنی که گمشده‌ی این حوالی‌ام..

سپیده‌دم دیگری، بعد از یک فتح مشکوکتماشاگر بازی باد و خاک استمیدان متروکدر آن چرخش کاغذین کلاغانورق پاره‌هاآرزوهاو یک پرچم خستهدر نوک دیرکبر استادیوم گمشده، بادبانی سه رنگ استبا رقص رنگین کمانی.....

آی آدمها که بر ساحل نسته شاد و خندانید!یک نفر در آب دارد می سپارد جان.یک نفر دارد که دست و پای دائم می زندروی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید...

شب می‌آیدبا دست‌هایی کههمدیگر را عاشقندشب می‌آیدبرگشتن و خورشید را زخمی دیدن همیشگی‌ستساده‌تر از همیشه بگریز وگریه کنبجویستاره‌ای را که مهربانترحلق آویز می‌کندکه برای جدایی از‌ین ماهباید بهانه داشت...

ماه در مردابآب آرام و آسمان آرامدل ز غم فارغ و روان پدرام                        &..