مهربانی‌اش به ماه می‌مانَداگر بشود مهربانی‌اش نامیددرک‌کردنی نیستو حسی یکسان برای همهصحنه‌ای‌ست غم مننگاشته‌شده روی دیواردراز کشیده‌ام چون تکه‌سنگیزیر درختی شکستهخوب می‌شود رنج قلبمبا فریادیبه گ..

کجا می‌تواند باشد وطنم؟کوچک است وطنم،می‌رود از جایی به جایی ،می‌کشاند با خود قلبم را و با خود می‌برد،رنجم می‌دهد و آرامش‌ام می‌بخشد؛ تویی وطنم! ..

هیچ واژه‌ای تاریکی را نمی‌شکند ـهیچ خدایی دستی بلند نمی‌کند ـهر جا که نگاه می‌کنماین سرزمین سهمگین است.هیچ سایه‌ای بر فراز نیست،هیچ شکلی وزنی ندارد.و همچنان می‌شنوم:بسیار دیر است، بسیار دیر است..

شعرْ جهان نیست.حتی صفحۀ اول جهان هم نیست.اما شعر می‌خواهد گل بدهد، مثل گل.دانشش به همین اندازه است.می‌خواهد خود را بگشاید،مانند درِ معبد کوچکی،که بتوانی به درون آن قدم بگذاری، خنک شوی و نفسی تازه ..

خاکستری می‌گفت: یک مُشت از من، درختی بود. پیاله‌ای از من، کودکی فنجانی از من، کبوتری. آری آن خاکستر تلِّ برهم‌انباشتة تاریخ پیکر و رؤیای من بود. ..

..

به من گوش سپار چنان‌که به باراننه به دقت، نه به غفلتگام‌های سبک، نم نم ریزآبی که هواست، هوایی که زمانروز هنوز رهسپارشب هنوز فرا نرسیده است..

درختان بید بر کنار دروازه شرقیآرمیده اند در چتر برگ هایشانتو گفتی پیش از سرآمدن شبپرندگان بر کنگرة بام می خواننددرختان بید بر کنار دروازه شرقیسراسر شب در سایه‌اندتو گفتی پیش از سرآمدن شبستارة صبح خواه..