حسین منزوی (1383-1325) از جمله شاعران شناخته‌شدۀ ایران از دهۀ 1350 به بعد محسوب می‌شود که به‌ویژه در سرودن غزل بسیار توانا، نوآور و شاخص بود. مجموعه شعرهای منزوی بارها منتشر شده و تحلیل‌ها و پژو..

در تاریخ بشری، کمتر تقابلی را می‌توان یافت که همزمان جنبه‌های نظامی، فرهنگی، سیاسی و اسطوره‌ای آن چنان در هم تنیده شده باشد که اثراتش تا دو هزار و پانصد سال بعد بر ذهنیت جوامع، روایت‌های تاریخی ..

همراهی با بیدل دهلوی به‌سبب زیبایی‌شناسی منحصربه‌فرد سروده‌هایش لذت معنایی وصف‌ناپذیری به‌بار می‌آورد. پس چرا از این لذت زیبایی‌شناسانه و درعین‌حال حکیمانه، دریچه‌هایی منطبق‌تر بر آداب این روزگ..

..

مهربانی‌اش به ماه می‌مانَداگر بشود مهربانی‌اش نامیددرک‌کردنی نیستو حسی یکسان برای همهصحنه‌ای‌ست غم مننگاشته‌شده روی دیواردراز کشیده‌ام چون تکه‌سنگیزیر درختی شکستهخوب می‌شود رنج قلبمبا فریادیبه گ..

کجا می‌تواند باشد وطنم؟کوچک است وطنم،می‌رود از جایی به جایی ،می‌کشاند با خود قلبم را و با خود می‌برد،رنجم می‌دهد و آرامش‌ام می‌بخشد؛ تویی وطنم! ..

هیچ واژه‌ای تاریکی را نمی‌شکند ـهیچ خدایی دستی بلند نمی‌کند ـهر جا که نگاه می‌کنماین سرزمین سهمگین است.هیچ سایه‌ای بر فراز نیست،هیچ شکلی وزنی ندارد.و همچنان می‌شنوم:بسیار دیر است، بسیار دیر است..

شعرْ جهان نیست.حتی صفحۀ اول جهان هم نیست.اما شعر می‌خواهد گل بدهد، مثل گل.دانشش به همین اندازه است.می‌خواهد خود را بگشاید،مانند درِ معبد کوچکی،که بتوانی به درون آن قدم بگذاری، خنک شوی و نفسی تازه ..