خدای من، چه کنم بار خستگی‌ها راخوشا که باز کنی قفل بستگی‌ها را...چنین که یک‌شبه پیوندخورده‌ام با توهزار سال ندانم گسستگی‌ها را...همیشه همسفر باد بوده‌ام چون ابرچو برف سر نسپردم نشستگی‌ها را..

سال، سال عجیبی بودمن بدون پارتی... کنکور قبول شدمو شاملو شعرم را چاپ کردمن همان سال بود کهفرق ثانیه را با قرنو قرن را با هزاره فهمیدمیک چپ راست میانه رو لیبرال...!وشمال شرقی میدان فردوسیزن قرمزپوشی با..

تنها چیزی‌ستکه به ریخت همه چیز می‌آیدکنار همه واژه‌ها راحت می‌نشیندبا تمام کفش و لباس‌ها ست می‌شودتنهاییتنها چیزی‌ستکه زودتر از همه آمدهو هرگز از جهان نمی‌رود..

چون سایهیال برکشد و دام گسترد،و زهر کینهراه گشایدبه هر رگم،من نبض خویش را به تمامینزد طبیب عشقنشان می دهمسپس:خورشید می‌دمد...

چطور می‌شود آسمان را به دو نیم کردنیمی راستنیمی دروغچطور می‌شود اندوه را به دو نیم کردنیمی با تونیمی بی تو..

دیگر صدایمان را پس نمی‌دهدکوهی که پناه‌مان بودو آن سگ که با شوق دنبال‌مان می کردبه قلاده خو کرده استچه معجزه‌ای !وقتی بر دهانه غارهابی سببی، تار تنیدهو غربت، تخم نهاده..

در نیزار قدم می‌زنمروز رفته رفته کوتاه می شوداحساس می‌کنم که فرصت کم استدر نیزار قدم میزنماحساس می‌کنم که این خراش‌های کوچکزیباترم می‌کندقدم می‌زنمو شعری را زمزمه می‌کنمبا هیچ‌کساز تو چیزی نمی‌گویمباد..

چه ناشیانهمرده‌ام،که نفس می‌کشمهنوز!..