فرو افتادمبا فصلی که از خزانبرخاسته بودآن‌گاه که شاخ‌های آن نفیردر من می‌دمیدو دست‌هام در نیایش خاکگره می خوردرنج را زدودم از خارچرا کهاندوهان رنج رستنی بودمن از رنج‌هایم بزرگتر شدم..

یکی ز پشت، یکی روهمه بغل‌ها رابه دور گردن تو عاشقانهمی‌بافم!..

باران هنوز می‏باریدگوشه‏های چتر شکسته بوداریبِ تندِ آباز حجمِ تنهایی‌امبه سوی جاذبه‏های خیسِ لایه‏های زمین فرو می‏رفتو ماهدر ذهن پریشانِ آسمانتصویرِ مات و منجمدی داشتمثلِ سنجاقک بی‌جانِ لاغری که آن رو..

از مطرودهاییاز من هااز ث ، ضاد، ظاحرف‌هایی که به ندرتندحرف‌هایی گوشه‌گیرحرف‌هایی مثل تک‌برف سالتک‌باران بیابان.صدایی زنگ‌داراز نزدیکی رویه‌ی زبان به پیشکام.....

شمار زنان شاعر ایرانی و فارسی گو در دوره‌های مُتقدّم، به نسبت مردان شاعر، محدود بوده، و از این گروه محدود هم آثار اندکی به یادگار مانده است. با این همه، با آغاز جریان تجدد فرهنگی و ادبی از حدود نیمۀ س..

رویای منخدای دریاها، آناهیتابا پرچمی سپید در دست ایستاده‌ایمبیا و دوباره شادی و آزادی رابه سرزمین‌مان ببخشای بانوی آب‌های خلیج فارس..

دست بردار ز من تا که نلغزد پایمبنده هم آدمم و در خطر حوّایممن هم از جنس تو و اهل زمینم به خداو نه بودایم و نه ساکن برمودایمپشت دست دل خود داغ نمودم ز ازلکه دگر گندم خالی نکند اغوایممن همان دم که ملایک..

انباشت رنجدر انگشت‌هاانباشت زخمدر استخوانبه خانه بر می‌گردیم آیاهنگامی که شعمدانی کوچکچشم انتظارمان است؟..